125. Hər səsləndirilən mənfi fikirə görə özünü dəyişsən özündən bir əsər-əlamət qalmayacağı. Bu sözü elə multfilmlərdən, kitablardan, ətrafımdakı insanlardan, filmlərdən zaddan həmişə eşitmişəm/eşitmişik amma dərk etmək tamam bir başqadı aq. Hər dəfə özümü kiminsə mənfi fikrinə görə "düzəltməyə" çalışanda bir müddət insanların fikrincə yaxşı davam edirəm amma axırda lap da geriyə düşüb hər şeyi poxlayıram. O dərəcəyə gəlir ki hansısa qərarı özümün istəyi ilə yoxsa başqalarının düşüncəsinə görə aldığımı dəqiqləşdirə bilmirəm, xarakterimi unutmuşam. Son vaxtlar çalışıram ki bunu düzəldim çünki düzəltmədiyim müddətcə mental çöküşlər yaşayıram tez-tez və daim boşluqda hiss edirəm. Nə isə qərar verəndə o qərarım barədə tamamlanmış hiss etmirəm. Bilmirəm xarakteri bu qədər mutasiyaya uğramamış Suzuki nə düşünərdi qərarlarım barədə. Bilmirəm bu özümü "düzəltməyə" çalışmağımın sonunda ətrafımda adam qalacaq ya yox. Çünki mənim özüm barədə tamamlanmış hisslərə sahib olmağım ətrafımın mənlə razılaşmağına səbəbiyyət vermir. Çox insanla yaxın olmağımın səbəbi elə mənim onlara ayaq uydurmaq, təsdiqlənmək adı ilə xarakterimi onlara görə şəkilləndirməyimdir